آنچه این روزها در کانون توجه قرار گرفته، تغییر ماهیت تقابل دشمن با جمهوری اسلامی ایران از فاز نظامی به فاز تخریب تمدنی و هدف قرار دادن کانون‌های بیداری است. مشاهدات خبرنگار دنیای‌اقتصاد از سطح دانشگاه شهید بهشتی نشان‌دهنده ابعاد تکان‌دهنده‌ای از آسیب‌ها به اماکن غیرنظامی است. دانشکده گیاهان دارویی و خوابگاه‌های دخترانه با ریزش گسترده نما و درهم‌شکستن شیشه‌ها مواجه شده‌اند. فضایی از رعب که قطعا دانشجویان با بازگشت به دانشگاه از دیدن این صحنه‌ها متحیر خواهند شد.

فاجعه‌بارتر از همه، وضعیت پژوهشکده لیزر و پلاسما است که طبق گزارش‌های تاییدشده، سازه آن به‌طور کامل فروریخته است. این مرکز که یکی از ستون‌های پیشرفت فناوری‌های نوین در کشور محسوب می‌شد، اکنون به تلی از خاک تبدیل شده است. آمارهای اعلام‌شده از سوی وزیر علوم نشان می‌دهد تاکنون بیش از ۳۰دانشگاه در سراسر کشور مورد حمله مستقیم قرار گرفته‌اند و شهادت ۵استاد برجسته و بیش از ۶۰ دانشجو، گواهی بر نیت دشمن در حذف سرمایه‌های انسانی ایران است.

حسین سیمایی صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در جریان بازدید از ویرانه‌های دانشگاه شهید بهشتی در گفت‌وگو با خبرنگار دنیای‌اقتصاد، این اقدامات را نشانه هراس دشمن از پیشرفت علمی دانست. وی با اشاره به اینکه دشمن با هدف توقف تولید علم به زیرساخت‌ها حمله می‌کند، تاکید کرد که علم در بنا‌ها خلاصه نمی‌شود و در ذهن و اراده نسل جوان جریان دارد. وزیر علوم خاطرنشان کرد که وقتی یک قدرت نظامی به جای درگیری مستقیم، یک دانشگاه را بمباران می‌کند، در واقع به از دست دادن ابزارهای اصلی قدرت خود اعتراف کرده است. او حمله به دانشگاه و سایر مراکز علمی را یک اعتراف بزرگ دانست که نشان می‌دهد دشمن قادر به توقف جریان دانش در ایران نیست و به همین دلیل به تخریب فیزیکی ساختمان‌ها روی آورده است.

سیمایی صراف با حضور در دانشگاه شهید بهشتی با لحنی انتقادی نسبت به سکوت برخی مجامع بین‌المللی گفت: دشمن ما به عصر حجر برگشته است، نه اینکه ما در آن دوران باشیم. او پرسید که آیا حمله به پل‌ها و زیرساخت‌های حیاتی در قرن بیست‌ویکم افتخار دارد؟ وزیر علوم همچنین به تماس‌های خود با همتایان خارجی اشاره کرد و گفت که بسیاری از وزرای علوم جهان این حملات را مصداق توحش و تجاوز یک‌جانبه می‌دانند.

وی هشدار داد که این توحش پایان‌ناپذیر است مگر اینکه خود دانشگاهیان در سطح جهان علیه این جنایات اقدام کنند، چراکه اگر امروز جلوی این رویه گرفته نشود، فردا نوبت دانشگاه‌های سایر کشورها خواهد بود. از منظر حقوقی نیز این حملات چالش‌های بزرگی را در سطح بین‌المللی ایجاد خواهد کرد. طبق کنوانسیون‌های ژنو و پروتکل‌های الحاقی، حمله به اماکن آموزشی که ماهیت غیرنظامی دارند، می‌تواند مصداق بارز جنایت جنگی محسوب شود. این اقدامات جنایتکارانه که بدون ضرورت نظامی و به صورت آگاهانه انجام شده، نه‌تنها مسوولیت بین‌المللی دولت‌ها را به دنبال دارد، بلکه زمینه‌ساز پیگرد کیفری عاملان در دادگاه‌های بین‌المللی خواهد بود. جامعه جهانی اکنون موظف است نسبت به این تهاجم ددمنشانه واکنش حقوقی و سیاسی نشان دهد تا از تکرار چنین فجایعی در تاریخ علم بشری جلوگیری شود.